De jaarwisseling die er dit jaar anders uitziet.

Onze vrienden waar we ieder jaar het einde van een jaar symbolisch afsluiten zijn nu ook door de corona beperkingen genoodzaakt om andere keuzes te maken! Ze hebben aangeven even iets te willen overleggen. Zij zijn dit jaar door familie gevraagd om oud en nieuw samen met hen te vieren. _We zien elkaar in deze tijd al zo weinig had de familie, een zusje aangegeven!_ En aan ons, aan mijn vrouw werd afgelopen maandag gevraagd wat wij hier van vonden? Tja wat zeg je dan? uit beleefdheid met begrip gereageerd omdat zij dit, en ik vul dit even in, misschien ook wel lastig en vervelend vonden om deze boodschap aan ons mede te delen! We vierden tenslotte al een aantal jaren deze ceremonie van oud naar nieuw samen bij het spreekwoordelijke kampvuur.

Uiteraard is er begrip voor dit besluit, deze keuze in deze huidige situatie! Natuurlijk begrijpen wij van het familieplein het gevoel van het samen zijn met familie in deze tijd als geen ander! Maar het voelde heel raar. Het werd stil, het kampvuur doofde en ik stond daar met een onbestemd gevoel in het donker.

Ik had me namelijk al helemaal ingesteld op ons samenzijn voor en tijdens oud en nieuw. We hadden dit kort geleden nog besproken en uitgesproken hoe fijn onze vriendschap is en hoe fijn het voelt dat we ons zelf kunnen zijn in deze vriendschap gebaseerd op geven en nemen, humor, vertrouwen en wederzijdse acceptatie van onze beperkingen. De humor zag ik nu alleen even niet en accepteren was nog even niet in beeld.

Het was tenslotte al een aantal jaren een ritueel, om op de laatste dagen van het jaar af te spreken! De mannen die weer klein mogen worden en er voor dag en dauw bepakt en bezakt op uit trekken naar onze oosterburen. Waar buiten een goed verhaal tijdens de rit, onderweg worst met zuurkool wordt gegeten alvorens het vuurwerk wordt ingeslagen. Terwijl de vrouwen aan de lange tafel met de warmte van de houtkachel, het programma en het oliebollen en champagne menu samenstellen.

De afgelopen week hadden we een wandelafspraak staan en direct bij aankomst heb ik Frank in de ogen gekeken en onze vriendschap symbolisch en met een kwinkslag op de spreekwoordelijke weegschaal gelegd en aangegeven nu de waarde te kennen van onze vriendschap. We hebben er samen heel hard om gelachen.

Natuurlijk begrijp ik dat dit jaar een gek jaar is en alles anders is dan voorheen. En ja ik begrijp dat het veilig en volgens de huidige regelgeving gevierd moet worden, maar ik wilde een punt maken om daarmee aan te geven wat en hoeveel deze vriendschap met al zijn rituelen voor mij betekent.

Oké we slaan een jaartje over maar in 2021 gaan we onze traditie met nieuwe inzichten, andere verhalen en kampvuren zeker weer voortzetten.

Fijne feestdagen!

Michel